از بين همه آدمهايي كه مي ايند و ميروند

از بين آنها كه ميگويند دوستت دارند

و آنها كه دستت را ميفشارند

انگشت شمارند

كساني كه عشق ميورزند

بي منت

بي چشمداشت!

آشناي هميشگي من به سادگي آمدن پاييز رنگ باخت
من اين روزها كه مي گذرد همه چيز را از دست مي دهم حتي خودم را...
-------
هميشه از پوچي گفتم
به پوچي نرسيدم
حالا كه پوچي تو را مي بينم
از خودم مي ترسم.

خدا از دور نگاه مي كند
من از نزديك احساس مي كنم
------------------------
STILL give me Sth to BELIEVE in

اي نسيم رهگذربه ما بگو
اين جوانه هاي باغ زندگي
اين شكوفه هاي عشق
از سموم وحشي كدام شوره زار
رفته رفته خار مي شوند؟
اين كبوتران برج دوستي
از غبار جادوي كدام كهكشان
گرگ هاي هار مي شوند؟

فريدون مشيري

نه دليلي براي خوب موندن دارم
نه بهانه اي براي بد شدن.
---
زندگي كه نه ،دارم پرسه مي زنم/نقطه نداره
============
!Of CouRse I knOW
!SaD bUt TruE

my love is destroying

He is going away

I'm too alone

too tired

too missed!

so I'm not a believer

Couz hamash taghsire man boud

I'm SORRY

believe me

hold me

love me*

و رسالت من اين خواهد بود
تا دو استكان چاي داغ را
از ميان دويست جنگ خونين به سلامت بگذرانم
تا در شبي باراني
آنها را با خداي خويش
چشم در چشم هم نوش جان كنيم!

"حسين پناهي

البته الان فقط در چند کیلو متری توه اما تا دو روز دیگه این فاصله خیلی میشه

من نمی دونم چکار کنم دارم از بغض خفه می شم و نمی تونم کاری بکنم

دلم خیلی گرفته کاش لااقل اینو می فهمید و از اینجا می رفت

اما....

افسوس....

نمی دونم چه کار کنم

نمی شه اروم بشم

خدایاااااااااااااااااااااااااااا

خودت پشت و پناهش باش

دست تو می سپارمش

اه ......................

بعدش بهت بگن برو دیگه نبینمت

ای شمع اهسته بسوز که شب دراز است

که خاطرت مرا یاد نکرد

چشمان تو هم دمی مرا شاد نکرد

می سوخت دلم ولی تو می خندیدی

اما.....

دل من ز عشق فریاد نکرد

می رسند از ره که در خاکم نهند

اه .....

شاید عاشقانم نیمه شب

گل به روی گور غمناکم نهند

هر وقت که تنها شدی من و به یادت بیار

تنهایی خیلی سخته

وقتی چشمت به راهه

وقتی که شب سیاهه

وقتی پیشم نباشی

وقتی که بی تو هستم

تنها می مونه دستم

با این دل شگستم

تنهایی خیلی سخته

زندگی بال و پری دارد به وسعت مرگ

پرشی دارد به اندازه ی عشق

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت

از یاد من و تو برود

زندگی مجذور ایینه است

زندگی گل به توان ابدیت

زندگی ضریب زمین در دل ما

زندگی هندسه ی ساده یکسان نفس ماست

فردا چو قصه مرا فراموش می کنی

چون سنگ صدای مرا گوش می کنی

سنگی و نا شنیده فراموش می کنی

رگبار نو بهاری و خواب دریچه را

از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

با خبر باش که دنیای منی

شادیت شادی من

 غصه ات غصه ی من

قلب من خانه ی تو

خانه ات قبله ی من

دوستت دارم

که می خواهم برایت از تنهایی هایم بگویم

از تنهایی ها و غم ها

روزهایی که تو پیش من نبودی

و من با درد بی کسی این روزها را

شب سر گذاشتم تا تو را

تا یک بار دگر نظاره کنم

و به انتظارت خواهم نشست

تا روزی که تو برگردی

تنها ترینم

شب سیاه قصه را هوای تو سحر کند

باور ما نمی شود

در سر ما نمی رود

از گذر سینه ی ما بار دگر گذر کند

شکوه بسی شنیده ام

از دل درد کشیده ام

کور شوم جز تو اگر

زمزمه ای دگر کند

Don't leave me in all this pain
Don't leave me out in the rain
Come back and bring back my smile
Come and take these tears away
I need your arms to hold me now
The night are so unkind
Bring back those nights when I held you beside me

قطره اشکی و بر دیده ی مژگان منی

در دل شب منم و یاد تو و گوهر اشک

همه اشکی و هم بر سر مژگان منی

این مپندار که نقش تو رود از نظرم

خاطرت جمع که در خواب پریشان منی

زیر یک سنگ سیاه دونه ای زد جوونه

سر در اورد از تو خاک اسمونو ببینه

سایه سیاه سنگ افتاده بود رو تنش

سردی پیکر سنگ مونده بود رو بدنش

خسته شد نشست رو خاک جوونه ی قشنگ

نتونست بیاد بیرون از زیر سینه ی سنگ

گفت که زیر سنگ سخت من غریبو اسیرم

زیر این حجم کبود جون می دم من می میرم

سنگ تا حرفو شنید قلب سنگینش شکست

گفت که با این همه درد نمی شه اینجا نشست

لب پرتگاه جنود لغزید و افتاد تو رود

چشمای جوونه دید افتابو هر چی که بود

 یکی هست که می گذره از خودش ببین چه سخت

سنگه افتاده رود تا جوونه شد درخت